Kleine Helden

Jij bent een kleine held
De wereld draait door en jij gaat er voor!

Maar jij bent een kleine held
elke dag ga je er weer tegenaan
je laat je niet zo makkelijk
uit het veld slaan

Want jij bent een kleine held
strijdend in je hoofd, strijdend in je lichaam
wij geven niet op
dit doen wij tesaam

Omdat jij kleine held
elke dag vol uitdaging ziet
jij geef nooit op
dat woord ken je niet

Jij bent de grote kleine held!

Toen ik voor de kerstvakantie besliste om als vrijwilliger te naaien voor vzw kleine held, was dit een heel bewust keuze.  Naaien voor prematuurtjes, voor kleine helden die het verdienen om te stralen.

Mijn eerste pakje ging naar een eerste superheld.  En als je dan een foto als bedanking krijgt van de ouders, dan ben je in de zevende hemel, dat je dit kleine ukje kan helpen, kan doen stralen.

Van vzw kleine held kreeg ik snel na mijn voorstel een pakket fantastische stofjes opgestuurd.  Allemaal fleurige, coole, hippe stofjes.  Stofjes waar zelfs de jongens hier van zeggen “he, die wil ik ook”.

Zaterdag ben ik aan de slag gegaan met de eerste lading.  Ik knipte 22 pakjes en mutsjes uit de stoffen.  Eigenlijk is dit een goede voorbereiding… Wikken en wegen waar ik wat zou leggen om de stoffen optimaal te gebruiken.  Ik koos er ook voor ze allemaal in eens te knippen, zodatik naderhand niet van achter mijn naaimachine moest gaan, omdat mijn voorraad ‘te naaien’ op was.

 

Eergisteren begon ik aan het naaien.  Eerst alle kleine mutsjes (en ze zijn warempel zo cute).  22 kleine mutsjes, waar 22 kleine helden in kunnen stralen.

 

Daarna werkte ik reeds 6 bodytjes af.  Nog 16 te gaan.

En iedere keer als er eentje af is, maakt mijn hart een sprongetje… Nu ja, eigenlijk een reuzesprong, omdat ik besef hoe fijn het is om dit te doen.  Hoe fijn het is om ouders even een hart onder te riem te steken, die niet verwacht hadden dat ze elke avond alleen naar huis zouden keren en iedere morgen opnieuw op quasi automatische piloot  naar het ziekenhuis te gaan om mee te vechten met hun kind.  Omdat het zo fijn is dat net die kleine helden niet met een pampertje alleen in het bedje liggen, maar net ook fleurig kunnen zijn.  Omdat het zo gegund is dat deze kleine helden groeien en bloeien.

En weet je wat.  Als je net bezig bent met naaien, en je krijgt een berichtje met de foto hierboven van een kleine held, waarvoor het pakje eerst wat te groot was en nu als gegoten zit, dan ben je zoooo blij, dat je dit kan doen.

maam-musketier-naam

 

 

Advertenties

Vreemd toeval

Het leek allemaal een beetje vreemd toeval vorige week

Nu ja, de vraag is natuurlijk of toeval bestaat.

In het begin van de week kregen we een geboortekaartje… Het bleek dat dit van een jongetje was, dat te vroeg was geboren en nu slechts 1300 gr weegt.

Ik en mijn man waren redelijk overdonderd.

Hoe ouder je wordt, hoe meer je je bewust wordt, van het feit dat we eigenlijk wel heel erg blij mogen zijn met wat we hebben.

Later die week, zag ik foto’s voorbij komen van vrienden die fotoshoots doen memories4later, en ik merkte de kleedjes van meisjes op… die zoooo cool waren… bleken ze handgemaakt… en de mama was druk bezig met een eigen project dat een paar jaar bestaat zijnde de kleine held.

Het kon geen toeval zijn… ik kende de organisatie al sinds een paar maand en ze sprak me enorm aan, omdat men met handgemaakte naaisels, prematuurtjes hielp/troostte…

Thuis hier, zijn al onze musketiers met behoorlijk (noem meer dan gezond) gewicht geboren, en we hadden bij de geboorte nooit de zorgen die prematuurtjes en hun ouders ervaren.

Bij onze laatste musketier echter, hebben we wel het ziekenhuis via een heel andere kant leren kennen.  De bijhorende vermoeidheid, zorgen het ziekenhuis- abonnement startte van zijn drie maandjes tot 2 jaar.  Nu nog gaan we jaarlijks het UZ binnen, voor een bezoek aan de artsen.  De gedrevenheid, het enthousiasme en de zorg van het verplegend personeel en dokters van AZ ALMA en UZ Gent zullen me altijd bijblijven.
Ik had me na die hectische periode reeds voorgenomen ooit iets te doen voor ouders en kinderen ook een abonnement kregen (ware het niet van geboorte af aan)

Dit was dus blijkbaar het moment…

Ik kreeg van Sofie, van De Kleine held, de patroontjes doorgestuurd en ik begon met volle moed aan een pakje.

Het is een prachtig project geworden… maar ook schokkend, dat het zo ieniemienie is.

Een maatje 40 werd geknipt – genaaid. En het is sooooo sweet.

Ik ben heel blij dat ik dit kan doen. Fier ook, dat ik iets kan bijdragen en dit klein mannetje niet alleen met een te grote pamper in een couveuse dient te liggen.

Ik gebruikte gouden knopjes – net omdat dit mannetje meer dan goud verdient om te schitteren.

Van de restjes maakte ik ook nog een mooi wikkeldekentje. Waarin hij in de zachte stof kan liggen.

Dit is zo bevredigend. Ik ben er zeker van! Voor al die kleine helden zet ik me voortaan in. Dit verdienen ze meer dan ooit en het is een prachtig handgebaar naar de ouders die nu in een rollercoaster zitten.

Deze kleine ukkepukjes zijn in mijn echte helden… De vzw heeft zijn naam dan ook helemaal niet slecht gekozen.

Dit pakketje is ondertussen richting deze held!

Willen jullie ook dergelijk initiatief steunen?  Of weten jullie iemand die jullie blij kunnen maken?  Klik dan zeker op het logo van de kleine held hiernaast. Of klik op de naam in dit artikel.

Fijne Woensdag,

maam-musketier-naam

Christmas is coming!

Het is weer die tijd van het jaar… kerst en nieuw…

Steeds kijken de kinderen uit naar een prachtige boom. Het versieren ervan, het decoreren van het huis, de haard die aan gaat… de voorafgaande activiteiten zorgen altijd voor wat rust.

De vakantieperiode zelf vind ik dan weer een van de minst rustgevende.

Toen deze week de sneeuw uit de lucht viel, bleek ik plots “werkloos wegens slecht weer”. Want als in de bouw het bedrijf stilvalt kan je wel even samen op de bureau werken maar niet de hele tijd.

Ik kon dan ook s middags even genieten van wat me-time. Tijd om drie Billies van zonen09 te maken. En wat voor een plaatjes. Stof leende zich perfect en ieder wou zijn exemplaar zo snel mogelijk. Ik heb in het verleden al wat Billies gemaakt en iedere keer weer, met een nieuw stofje zijn ze zooooo leuk. Dit blijft echt een topper van naaipatronen. (ik kan al bijna niet wachten, tot ik het gepaste stofje gevonden heb voor de Rocco van zonen 09 – dat net deze week uitkwam)

Drie verschillende Billies: de ronde hals – de V-hals en de raglan.

 

Voor strijken was geen tijd meer – want ze wilden ze onmiddellijk aan 😉

De raglan vind ik eigenlijk de mooiste geworden… Ik had er wat schrik voor, want met een zoon die eigenlijk al breedgeschouderd is door het vele zwemmen, dacht ik dat ze te breed zou overkomen.  Maar niets van dat vermoeden leek te kloppen.

En vandaag, wilden ze wonderwel allemaal op de foto. En dan wel nog samen 😉  (Jawel, soms lukt het wonderbaarlijk :))

En voor het eerst hadden ze er zo veel zin in, dat ze niet van ophouden wisten.

Ze bleven kletsen, lachen, moppen uithalen… het bleek echte broederschap.

Want samen op de foto en grappen uithalen met de mama dat bleek de band nog te versterken.

Mijn drie musketiers … wat ben ik dol op ze.

De foto’s bleken zo geslaagd dat ik er zelfs het kerstkaartje van kon maken.

Een hartverwarmende avond met broederliefde in overvloed… je kan maar dromen dat 2018 zo fantastisch warm verloopt als dat ik nu het gevoel had.

 

Fijne avond,

img_2956

Maak zelf eens een kledinghoes…

Een paar weken geleden kreeg ik de vraag of ik een gepersonaliseerde kledinghoes wou maken.

Tuurlijk! Geheel enthousiast antwoordde ik… zij het dat ik die nog nooit maakte, maar ik dacht… dat wordt een kolfje naar mijn hand…

Dacht ik, wel te verstaan… want het bleek een ellenlange zoektocht te worden naar de gepaste stof.

Blijkbaar was dat allemaal niet zo makkelijk… ik vond nergens een stof die degelijk van kwaliteit was, maar toch geen stukken van mensen koste…

Uiteindelijk gaf ik eerst mijn zoektocht op en kocht ik een gekleurde kledinghoes die ik dan kon pimpen…

Dacht ik… want toen bleken de hoes en het strijkijzer geen beste maatjes… integendeel…

Opnieuw zoeken dan maar… en als bij donderslag op een heldere hemel, vond ik ze nog wel ook.  Een site die een klinkende naam heeft, doch geheel onbekend voor mij had  gecoate katoen in de gewenste kleur! Perfect!  Ik bestelde bij Les tissus du chien vert en een weekje later kreeg ik het pakket binnen (iets minder qua levertijd dus, maar wel de moeite waard om eens te bekijken)

Het ineenzetten van een kledinghoes bleek gelukkig inderdaad niet zo heel erg moeilijk en in een avond logisch nadenken, meten en exact knippen, zat de kledinghoes ineen.

Het personaliseren kon eindelijk beginnen…  Voor mij toch wel een stapje verder in het leren werken met mijn scan’n Cut.
Eerst haalde ik wat uit de Brother Canvas en sjablonen lukten aardig van het net naar de scan’n cut.  Geen vuiltje aan de lucht.

Tot ik het logo van de gymclub wou toevoegen… Een zwart embleem dat in 1 stuk vervaardigt is, maar zo niet handig en duidelijk op flexfolie.  Ik wou het dus in twee kleuren op de hoes.  Maar hoe?  Gelukkig is er You Tube op zo’n moment die je op weg helpt en leert werken met Inkscape.

Na wat geprobeer van puntjes wegdoen en dupliceren, kwam ik uiteindelijk bij de perfecte splitsing van het logo.

En jawel, na een paar nachten nadenken hoe het moest, een paar grijze haren extra is dit ze geworden 🙂 en jawel ik vind ze prachtig…

Wat een simpele vraag was van een fantastisch meisje, werd voor mij ook een leerproces… en weet je wat? Ik vond het leuk… Dit vraagt om meer…

img_2956

Wat als je… een fantastisch handmade cadeau kan afgeven?

Als er iemand in onze omgeving iets te vieren heeft, dan ga ik er meestal prak op om iets special handmade te maken.

Dit was dit weekend ook het geval. Nu ja … bijna…

De eerste die jarig was – was papa musketier. I know – de persoon bij uitstek … maar in t geniep iets naaien voor hem is nogal moeilijk (lees praktisch onhaalbaar, aangezien hij meestal in de buurt is als ik naai).

Toch bleek dit in de verwachting te zitten, want bij het openen van de cadeautjes hoort altijd het “raad-spel” (handig toch voor toekomstige cadeautjes 😉 ) en eentje ervan was ” stof voor mama om iets leuks te naaien voor mij…”

Dat ik daar nu niet aan gedacht had 🤣🤣🤣. Die onthou ik zeker en ipv gepland zal het dan es een verrassingscadeau zijn 🙂

Twee dagen later was het dan de beurt aan een heel lieve vriendin van me.

Na wat zoeken vond ik net dat stofje met dat tikkeltje meer.

En volgens goede gewoonte stuurde ik ook sneekpeaks :))

Het leuke is dan dat ze er meestal niet kunnen uitmaken wat het wordt…

Maar is het geen plaatje…

Het werd de Rozy van serial bagmakers. Voor mij nog steeds een topper van formaat.

Ik maakte er al enkele (deze, deze en deze) en ook die vielen in de smaak. Iedere keer zijn ze net dat beetje anders

Als binnenkant is ze prachtig …

Want eerlijk dit vind ik meestal nog het moeilijkste deel… het matchen van de kleuren.

Ik maakte er ook een leuk knijpportemonneetje bij. Deze maakte ik ook al eerder.

Helemaal klaar om op stap te gaan 🙂

Op naar de volgende

maam-musketier-naam

Lezen is leuk! – en nu nog leuker…

Dit schooljaar was een bijzonder moment…  Geen kleuters meer…

Nee, lezen, schrijven, rekenen,… het kwam er allemaal aan in het eerste leerjaar voor de kleinste musketier.

En dan komt dat moment… zo tegen begin november, waarop je hem, samen met de broers meeneemt naar de boekenbeurs en waar je merkt dat hij een ‘boekenverslinder’ lijkt te worden.

In een hoekje met een boekje… Zo lijkt hij vaak te genieten van zijn vrije momenten.

Totaal blij natuurlijk, dat hij zo gemotiveerd is!

Toen ik vorige week vrijdag de handwerkbeurs deed met een vriendin, kocht ik een zwaaiarm-drukpers.  Niet te groot, maar perfect voor mijn drukken met flex- en flockfolie te verbeteren.

Nu kwam die gisteren thuis geleverd, dus vanmiddag, wou ik hem testen met een klein projectje (want he het moet niet altijd groots zijn 🙂 )

En weet je wat er uit de pers kwam?  Jawel … een leuke boekenlegger voor deze leesgierige jongen.

 

img_4670

Ik gebruik te hiervoor ook een lintje, zodat deze, als hij in het boek zit, opvalt.  De flexfolie onder de pers is perfect vast aan de stof (perfecto!!! echt waar, in 1 keer… Het is een voltreffer!)img_4669

En met een knipoog-quote op zijn kaart kan hij al zwaaiend tonen aan de broers en ons, dat hij leest, dus niet gestoord wil worden 😉

De achterkant van de boekenlegger zijn olifantjes … want hoe kan het ook anders voor deze olifanten-lover 🙂

img_4671

Met zijn boekenlegger kan hij nu ook de zinnetjes mooi volgen…

Handig toch?

Hij is ondertussen weer verdiept in zijn leesspel… En ik geniet, dat hij zo mooi kan wegdromen in een boek… Zo maar, weg van alles, in zijn eigen wereld, genietend van iedere letter en elk woord.

Fijne Woensdag,

img_2956

 

Baby-gift

Als kleine ukjes geboren worden is het altijd feest.

Tijd dan ook om met iets nieuws op de proppen te komen.

Toen ik deze jumpsuit/kruippakje vond, vond ik het dan ook het perfecte cadeau.

De uitleg van kiind is perfect en dit maatje 50 kwam tevoorschijn.

Afgewerkt met drukknopjes aan de beentjes.

Het was een “ik durf het aan projectje” maar he… dit smaakt naar meer.

Toen dit klaar was wou ik er nog leuke slofjes bij en ook deze zijn gemaakt op maatje 50.

Het patroon vind je Hier. Het enige wat ik wel als verschil deed is ook de binnenkant met het stofje voeren.

Het is de perfecte aanvulling met het pakje.

Als kers op de taart nog een konijn-rammelaar die aan de ene kant piept en aan de andere kant rammelt. Die maakte ik voorheen al es en bleek een voltreffer. Het patroon vind je Hier

Ik vind het een prachtig plaatje geworden en ook al waren zowel slofjes als pakje een uitdaging – dit vraagt om meer.

Jammer genoeg zijn hier geen kleine ukjes meer… maar niet getroost – wie wil mag gerust een berichtje sturen en ik maak het met plezier.

Nu vlug op babybezoek voor het te klein is 🙂 gelukkig is de ontvanger geboren met lengte 44 cm 😉

En jawel, dan krijg je de aan-foto…

Is ze niet om op te eten!

Fijn weekend,

Ma’am Musketier

Voetbal-mama

Ik geef het toe… ik stond niet op de eerste rij te springen een jaar geleden, toen onze middelste musketier wou en zou gaan voetballen.

Ondertussen is er veel veranderd, want naast het brengen en halen tijdens de week, zou ik bijna geen enkele match van hem willen missen.

Het moment waarop je je zoon intens gelukkig ziet op het veld en daar ook de vruchten van werpt ernaast, dan weet je dat je soms je eigen visie aan de kant moet zetten.

Deze middag was het uitgelezen moment om een nieuw hemd voor hem te maken. Na de winteropkuis van zijn kleren, merkte ik weinig nog draagbare zaken.

Gelukkig stof genoeg bij de hand om iets te creëeren en wel deze:

Een Theo van Zonen 09. Ik maakte er al diverse met korte mouwen deze zomer (Theo 1.0 – zonen 09, Theo 2.0 – Zonen 09,Theo 3.0 – zonen 09 en Theo 4.0 – zonen 09) maar deze keer dus met lange mouwen en tricot-stof in plaats van katoen. Ik moet zeggen dat laatste was een zeer aangename ervaring.

Bij het begin dacht ik: ik maak hem op en top… maar zoonlief gaf duidelijk aan geen mouwboord met knopen te hebben en enkel als T-shirt-vorm een hemd te willen.

Geen probleem, maar volgende keer toch een full-version proberen aansmeren 😉

Ik ven er best wel fier op – want zowel binnen als buitenkant zijn quasi perfect afgewerkt 🙂

Helemaal happy is die kleine grote man van me dus.

Want zeg nu zelf… welke voetbalfanaat zou niet zo’n hemd willen 😊.

Hijzelf zal alleszins niet twijfelen wat ie morgen aandoet 😉


Fijne avond,

maam-musketier-naam

Dag van de jeugdbeweging – scouts rules!

Dit jaar is het eerste jaar in 10 jaar, dat we op zondag kinderloos zijn.

Beetje een raar gevoel echt wel, en alhoewel we wilde plannen hebben van wandelingen – fietstochten – … moeten we eerlijk toegeven dat Ma’am Musketier en Pa’ap musketier blij zijn met die plotse rust.

En toch… met al 2 die hard Scoutsers in huis, was het moment niet onverwacht dat hij ook zou gaan.

Om de hemden wat te verfraaien, maakte ik dit jaar dat ze hun hemd niet zouden verliezen.

De jongste musketier heeft alvast wilde plannen voor dit jaar. Samen met heel wat vriendjes uit de klas kan hij op zondagmiddag ravotten.

Er is echter 1 vriendje voor wie de scouts nu toch wel heel speciaal is. Een vriendje die in de klas zat, maar een andere klas onveilig maakt nu. Een stoere knul met een gouden hart en eigenlijk – tiens tiens – de zoon van 1 van de beste vrienden in ons entourage.

Toen die vriendin vroeg om hulp bij het naaien van het hemd – deed ik dat met plezier! De vreugde, pretoogjes van die guitige knul, was hartverwarmend. Ook voor hem een gepersonaliseerd hemd met naam!

Ik gebruikte flockfolie, maar hoewel ik hier al eerder mee werkte plakte ze totaal niet. Vreemd. Zou het aan de stugheid van de stof liggen? Of aan de oudheid van de flockfolie (heeft die een houdbaarheidsdatum?) – geen idee, maar ik moest bij 1 kleur toch doornaaien met een fijne draad. Zonder kleurverschil – gelukkig.

Deze mannen zullen alvast een fantastische dag tegemoet gaan vandaag, daar ben ik van overtuigd!!!

Fijne vrijdag,

maam-musketier-naam

Wintertrui met col deel 3

Ik had het kunnen weten…

Toen gisteren de oudste en de middelste van de musketiers naar school vertrokken met hun trui gemaakt door de mama, kon ik al raden dat de jongste ook zou vragen voor een nieuwe trui.

En jawel hoor, kwart voor vier stipt, na het thuiskomen zei hij “mama, als je nu eerst mijn trui maakt, dan de Halloween-shirts en dan de jassen voor mijn broers, dan heb je nog veel te doen hé”.

Tjah, rekening houden met het feit dat ik naast naaien, wel nog een job heb, mijn huishouden iet of wat treffelijk wil houden, en de kids vervoer naar allerlei hobby’s, had hij blijkbaar niet gedaan.

Na de rush van de zwemclub en voetbaltraining, wees hij naar de stof van See you at six, en zei hij tijdens het eten “die vind ik leuk hoor.  Anders kan je die nog maken tegen morgen, toeeeeeee” (stof op zolder, een dikke dank je wel dat je ter compensatie dit mooie restje bij de bestelling stak 🙂 , jullie maakten er iemand super blij mee)

En jawel hoor, zo gezegd zo gedaan, omarmend door de liefde van de kinderen, de dankbaarheid die ze tonen als ze iets nieuws krijgen, en de trots die ze bezitten om het te dragen, ging ik ’s avonds nog aan de slag.  Dan maar even geen extra gewone ‘me-time’ maar ‘me-time met naaimachine”.

Toen hij deze morgen opstond, was hij dan ook in de wolken.  Ook voor hem lag de leuke B-Trendy trui met overslagcol klaar.

En zoals steeds… deed hij ze super-enthousiast aan.

Eerlijk…? Dan denk ik… Toch goed van me, dat ik me niet liet gaan in mijn gewone me-time en me uitleefde in mijn naaikamer.

Mijn dromertje…

Al zo’n grote knul en toch nog zo klein.  Hij blijft het kleinste musketiertje hier in huis, maar zijn dankbaarheid is zo groot, als die van de middelste en de oudste musketier. En zeg nu zelf, daar doe je het als mama toch voor?

Met veel vertoon en plezier zijn ze nog es samen op de foto gegaan, omdat ze het nu zo cool vonden dat ze alle drie een home-made trui aanhadden.

Ze voelen zich duidelijk top! Laat die woensdag maar komen 🙂

En soms … kom je op zo’n mini-fotosessie een foto tegen naderhand, waarvan je denkt.  “ja zo zitten ze in elkaar”, nu … op dit moment.

Tot vorig jaar leek de kleine musketier het stille jongetje (en pas op, dat is hij soms nog), maar op onderstaande foto is toch duidelijk te zien, dat de oudste zijn rol van verantwoordelijkheid/oudere broer en een ‘ik ben stoer-man’-attitude creëerde. De middelste is de meeste streken precies wat kwijt en is een gelukkige grote jongen geworden, maar de jongste… die toont zich nu wel van een deugnietenkant die wij voorheen heel wat minder zagen… Maar he, weet je wat?  Ik vind het goed zo?  Elk gaan ze hun weg en elk vinden de ze route die ze willen bewandelen.

Fijne woensdagmiddag,

img_2956